Rock Werchter: donderdag 29 juni 2006
Geschreven door: Marc Gommans, Mathieu Steleman. Gepubliceerd op 4 juli 2006 om 18:56
Matisyahu
Kaizers Orchestra
Deftones
Death Cab For Cutie
Tool
Manu Chao Radio Memba Soundsystem
Red Hot Chili Peppers
Black Eyed Peas
Matisyahu (Main Stage)
Aanvankelijk stond rockband The Subways op het programma om deze editie van Rock Werchter te mogen openen op de Main Stage, maar wegens langdurige ziekte van diens zanger is de band voortijdig vervangen door de formatie Matisyahu. Waarschijnlijk zou het beter tot zijn recht zijn gekomen op een zaterdagmiddag in een goed gevulde Pyramid Marquee, want het publiek loopt niet bepaald warm voor de rootsreggae van de streng gelovige joodse frontman Matthew Miller en zijn band.(index)
Kaizers Orchestra (Pyramid Marquee)
Noorse hoempapa-rock. Een leuke maar nietszeggende omschrijving in het programmaboekje. Met een beetje goeie wil noem je Eddy Wally Vlaamse hoempapa-rock. En ondanks een petitie staat deze held niet op Werchter. Kaizers Orchestra wel. Een heel weekend lang heb ik mijn hersencellen gepijnigd om een geschiktere omschrijving te vinden. Onmogelijk te vinden. Het is nu eenmaal Noorse hoempapa-rock. Misschien nog een kleine toevoeging: overweldigende Noorse hoempapa-rock. Kaizers Orchestra wandelt het podium op en een paar seconden later deint de tent op en neer op de ritmische muziek van het Noorse collectief. Want ritme, daar draait het allemaal om bij deze bonte bende. De taal verstaan we niet, dus moet de taal van het ritme de massa op sleeptouw nemen. Er wordt geklopt op grote olieketels, de toetsenist heeft een gasmasker op (als hij het afzet begrijpen we ook waarom), en frontman Janove Ottesen bewijst dat hij de perfecte volksmenner is. En had ik al gezegd dat de roadie verkleed als Elvis over het podium strompelt? Feest en een eerste hoogtepunt op Rock Werchter! Een album van deze vrolijke bende zal ik nooit kopen, maar als ze nog eens in de buurt zijn sta ik gegarandeerd op de eerste rij. En wanneer gaat deze band nu eindelijk meedoen aan het Eurovisie Songfestival?(index)
Deftones (Main Stage)
Een band die op geen enkel festival zou misstaan is Deftones. Hoewel er net zoveel liefhebbers als haters zijn van deze metalband staat het muzikaal vanmiddag wel als een huis, getuige de uitzinnige moshpits in de voorste vakken. Jammer alleen van de huilerige zanger Chino Moreno die nog altijd niet weet hoe hij een muzikale noot moet vasthouden. Onverstaanbaar en vals. Echter, als het op krijsen aankomt schud hij zelfs de aanliggende dorpen rondom het festivalterrein wakker. Voor de fans komen alle klassiekers langs: My Own Summer (Shove It), Be Quiet And Drive (Far Away), Change (In The House Of Flies), Hexagram, Around The Fur en afsluiter debuutsingle 7 Words.(index)
Death Cab For Cutie (Pyramid Marquee)
Mooie liedjes, meer is er vaak niet nodig voor een goed concert. Helaas ging deze dooddoener donderdag niet op voor Death Cab For Cutie. Frontman Ben Gibbard is één van de beste songsmeden van zijn generatie (hij is ook verantwoordelijk voor het fantastische The Postal Service), live heeft hij de uitstraling van een oude sok. Op het podium valt niks te beleven en ook de nummers missen de schoonheid die ze op plaat wel bezitten. Verzachtende omstandigheden zullen er ongetwijfeld wel zijn, maar ik kan ze niet direct vinden. Death Cab For Cutie was degelijk, maar wie een plaat als Transatlanticism onder zijn arm heeft moet tot meer in staat zijn. Het titelnummer van die plaat was trouwens het hoogtepunt in de set zonder veel uitschieters. Een gemiste kans.(index)
Tool (Main Stage)
Als we de verhalen mochten geloven was Tool hét hoogtepunt van Pinkpop vorige maand, alwaar zij de zondagavond mochten headlinen. Het moge dus duidelijk zijn dat deze helden uit Californië een absolute uitblinker moesten gaan worden vandaag. Echter, als je het mij vraagt is de organisatie van Rock Werchter de fout ingegaan door de band reeds in de vooravond (om 19:15u) te programmeren, terwijl de zon nog altijd hoog aan de hemel staat. Van Tool is immers bekend dat zij een adembenemende lichtshow met bijpassende videoschermen meenemen tijdens hun tour. Iets wat niet zou misstaan in het donker, of desnoods in de Pyramid Marquee. Jammer dus. Toch is er niks aan te merken op het optreden zelf, want de experimentele gitaarriffs en de loepzuivere vocalen van zanger Maynard James Keenan doen menig maal mijn nekharen overeind staan. Waar het publiek normaal gesproken op de schermen links en rechts van het podium kan meekijken naar live beelden van het optreden worden nu bijbehorende videoclips gedraaid, welke allemaal gemaakt en geproduceerd zijn door gitarist Adam Jones. Wegens tijdgebrek komen er slechts drie nummers langs van hun meest recente album 10,000 Days, aangevuld met nummers als Stinkfist, Sober, Lateralus en Ænema. Een memorabel uurtje Rock Werchter.(index)
Manu Chao Radio Memba Soundsystem (Main Stage)
En dan nu tijd voor een feestje, want daar staat Manu Chao altijd garant voor. Hoewel de fans nog steeds wachten op de opvolger van het album Próxima Estación: Esperanza uit 2001 -het live album uit 2002 niet meegerekend- treedt de band nog steeds hier en daar op wanneer ze er zin in hebben. Voor Rock Werchter maken ze graag een uitzondering na het succesoptreden in 2001. Vanaf de eerste noten zit de sfeer er meteen goed in. Er wordt gedanst, gesprongen en meegezongen met Clandestino, Mr. Bobby en Merry Blues. Goed, het klinkt dan wel allemaal hetzelfde, maar dat mag de pret niet drukken. Ook de band weet dit maar al te goed, en trekt alles uit de kast om die sfeer vast te blijven houden. Ze staan dan ook onthutst te kijken wanneer de organisatie hen na een uur en pakweg twintig minuten verbiedt om nog verder te spelen. Wat er volgt is een massaal boegeroep vanuit het publiek en een dikke middelvinger van de band jegens de organisatie. Auw.(index)
Red Hot Chili Peppers (Main Stage)
De Peppers. Een fan ben ik niet, eerder een occasionele liefhebber. Ik zag ze nooit eerder live en keek in zekere zin wel uit naar de absolute topact op Rock Werchter. Dat ze geen sokken rond hun geslachtsdelen meer dragen en dat de band genoeg heeft van een leven vol drugs wisten we al. Toch begon het concert wild met een funky jam en hete versies van Can’t Stop en Dani California. Een geweldige start en het opeengepakte gaat uit zijn dak. Helaas zakt het concert vervolgens als een pudding in elkaar. De hitjes worden routineus afgehaspeld en ook de nieuwe nummers overtuigen niet echt. Flea en Frusciante zijn fantastische muzikanten, maar is het echt nodig om elke tien minuten een obligate solo in te lassen? Die jams hebben de Peppers ongetwijfeld legendarisch gemaakt, maar donderdag leek het op doelloos notenneuken. Aangezien de band de dag erna een concert in Engeland speelt was afgesproken om de headline-spot af te staan aan Black Eyed Peas. Blijkbaar waren de heren dit vergeten. Tien minuten voor het einde beseft de band plots dat ze eigenlijk nog een aanzienlijk deel van de setlist te gaan hebben. Er ontstaat een discussie op het podium tussen de vier Peppers. Te weinig tijd om de nummers nog te spelen en dus wordt er afgesloten met een lang uitgesponnen versie van By The Way. Geen grote finale meer met Under The Bridge en Give It Away, nummers die wel op de setlist stonden. Een gemiste kans gezien de vele jams en de overbodige Bee Gees cover (How Deep Is Your Love) van Frusciante. Na afloop is de wei verdeeld. Een echt slecht concert kunnen de Peppers niet geven, maar dit was te weinig om hun godenstatus te verantwoorden.(index)
Black Eyed Peas (Main Stage)
Veel commotie vooraf over het afsluiten van Black Eyed Peas. De waarheid is gewoon dat de Peppers na hun optreden de laatste bus richting Engeland nog moesten halen voor de volgende halte van hun tournee. Black Eyed Peas zorgde uiteindelijk toch voor het beloofde feestje, maar het was een bescheiden feestje. En dat is jammer want met zoveel hits zou je zelfs de grootste haters aan het dansen moeten krijgen. Het probleem lag hem in de te Amerikaanse show. Kledij-wissels, solo-nummertjes, obligate covers (Sweet Child 'O Mine, 50 cent, Dick Dale, ...), een sketch, ... . Jaja, een sketch. Al die grapjes haalden de vaart uit het concert, en dat was best wel jammer aangezien ik de hits wel kan smaken.(index)
Kaizers Orchestra
Deftones
Death Cab For Cutie
Tool
Manu Chao Radio Memba Soundsystem
Red Hot Chili Peppers
Black Eyed Peas
Matisyahu (Main Stage)
Aanvankelijk stond rockband The Subways op het programma om deze editie van Rock Werchter te mogen openen op de Main Stage, maar wegens langdurige ziekte van diens zanger is de band voortijdig vervangen door de formatie Matisyahu. Waarschijnlijk zou het beter tot zijn recht zijn gekomen op een zaterdagmiddag in een goed gevulde Pyramid Marquee, want het publiek loopt niet bepaald warm voor de rootsreggae van de streng gelovige joodse frontman Matthew Miller en zijn band.(index)
Kaizers Orchestra (Pyramid Marquee)
Noorse hoempapa-rock. Een leuke maar nietszeggende omschrijving in het programmaboekje. Met een beetje goeie wil noem je Eddy Wally Vlaamse hoempapa-rock. En ondanks een petitie staat deze held niet op Werchter. Kaizers Orchestra wel. Een heel weekend lang heb ik mijn hersencellen gepijnigd om een geschiktere omschrijving te vinden. Onmogelijk te vinden. Het is nu eenmaal Noorse hoempapa-rock. Misschien nog een kleine toevoeging: overweldigende Noorse hoempapa-rock. Kaizers Orchestra wandelt het podium op en een paar seconden later deint de tent op en neer op de ritmische muziek van het Noorse collectief. Want ritme, daar draait het allemaal om bij deze bonte bende. De taal verstaan we niet, dus moet de taal van het ritme de massa op sleeptouw nemen. Er wordt geklopt op grote olieketels, de toetsenist heeft een gasmasker op (als hij het afzet begrijpen we ook waarom), en frontman Janove Ottesen bewijst dat hij de perfecte volksmenner is. En had ik al gezegd dat de roadie verkleed als Elvis over het podium strompelt? Feest en een eerste hoogtepunt op Rock Werchter! Een album van deze vrolijke bende zal ik nooit kopen, maar als ze nog eens in de buurt zijn sta ik gegarandeerd op de eerste rij. En wanneer gaat deze band nu eindelijk meedoen aan het Eurovisie Songfestival?(index)
Deftones (Main Stage)
Een band die op geen enkel festival zou misstaan is Deftones. Hoewel er net zoveel liefhebbers als haters zijn van deze metalband staat het muzikaal vanmiddag wel als een huis, getuige de uitzinnige moshpits in de voorste vakken. Jammer alleen van de huilerige zanger Chino Moreno die nog altijd niet weet hoe hij een muzikale noot moet vasthouden. Onverstaanbaar en vals. Echter, als het op krijsen aankomt schud hij zelfs de aanliggende dorpen rondom het festivalterrein wakker. Voor de fans komen alle klassiekers langs: My Own Summer (Shove It), Be Quiet And Drive (Far Away), Change (In The House Of Flies), Hexagram, Around The Fur en afsluiter debuutsingle 7 Words.(index)
Death Cab For Cutie (Pyramid Marquee)
Mooie liedjes, meer is er vaak niet nodig voor een goed concert. Helaas ging deze dooddoener donderdag niet op voor Death Cab For Cutie. Frontman Ben Gibbard is één van de beste songsmeden van zijn generatie (hij is ook verantwoordelijk voor het fantastische The Postal Service), live heeft hij de uitstraling van een oude sok. Op het podium valt niks te beleven en ook de nummers missen de schoonheid die ze op plaat wel bezitten. Verzachtende omstandigheden zullen er ongetwijfeld wel zijn, maar ik kan ze niet direct vinden. Death Cab For Cutie was degelijk, maar wie een plaat als Transatlanticism onder zijn arm heeft moet tot meer in staat zijn. Het titelnummer van die plaat was trouwens het hoogtepunt in de set zonder veel uitschieters. Een gemiste kans.(index)
Tool (Main Stage)
Als we de verhalen mochten geloven was Tool hét hoogtepunt van Pinkpop vorige maand, alwaar zij de zondagavond mochten headlinen. Het moge dus duidelijk zijn dat deze helden uit Californië een absolute uitblinker moesten gaan worden vandaag. Echter, als je het mij vraagt is de organisatie van Rock Werchter de fout ingegaan door de band reeds in de vooravond (om 19:15u) te programmeren, terwijl de zon nog altijd hoog aan de hemel staat. Van Tool is immers bekend dat zij een adembenemende lichtshow met bijpassende videoschermen meenemen tijdens hun tour. Iets wat niet zou misstaan in het donker, of desnoods in de Pyramid Marquee. Jammer dus. Toch is er niks aan te merken op het optreden zelf, want de experimentele gitaarriffs en de loepzuivere vocalen van zanger Maynard James Keenan doen menig maal mijn nekharen overeind staan. Waar het publiek normaal gesproken op de schermen links en rechts van het podium kan meekijken naar live beelden van het optreden worden nu bijbehorende videoclips gedraaid, welke allemaal gemaakt en geproduceerd zijn door gitarist Adam Jones. Wegens tijdgebrek komen er slechts drie nummers langs van hun meest recente album 10,000 Days, aangevuld met nummers als Stinkfist, Sober, Lateralus en Ænema. Een memorabel uurtje Rock Werchter.(index)
Manu Chao Radio Memba Soundsystem (Main Stage)
En dan nu tijd voor een feestje, want daar staat Manu Chao altijd garant voor. Hoewel de fans nog steeds wachten op de opvolger van het album Próxima Estación: Esperanza uit 2001 -het live album uit 2002 niet meegerekend- treedt de band nog steeds hier en daar op wanneer ze er zin in hebben. Voor Rock Werchter maken ze graag een uitzondering na het succesoptreden in 2001. Vanaf de eerste noten zit de sfeer er meteen goed in. Er wordt gedanst, gesprongen en meegezongen met Clandestino, Mr. Bobby en Merry Blues. Goed, het klinkt dan wel allemaal hetzelfde, maar dat mag de pret niet drukken. Ook de band weet dit maar al te goed, en trekt alles uit de kast om die sfeer vast te blijven houden. Ze staan dan ook onthutst te kijken wanneer de organisatie hen na een uur en pakweg twintig minuten verbiedt om nog verder te spelen. Wat er volgt is een massaal boegeroep vanuit het publiek en een dikke middelvinger van de band jegens de organisatie. Auw.(index)
Red Hot Chili Peppers (Main Stage)
De Peppers. Een fan ben ik niet, eerder een occasionele liefhebber. Ik zag ze nooit eerder live en keek in zekere zin wel uit naar de absolute topact op Rock Werchter. Dat ze geen sokken rond hun geslachtsdelen meer dragen en dat de band genoeg heeft van een leven vol drugs wisten we al. Toch begon het concert wild met een funky jam en hete versies van Can’t Stop en Dani California. Een geweldige start en het opeengepakte gaat uit zijn dak. Helaas zakt het concert vervolgens als een pudding in elkaar. De hitjes worden routineus afgehaspeld en ook de nieuwe nummers overtuigen niet echt. Flea en Frusciante zijn fantastische muzikanten, maar is het echt nodig om elke tien minuten een obligate solo in te lassen? Die jams hebben de Peppers ongetwijfeld legendarisch gemaakt, maar donderdag leek het op doelloos notenneuken. Aangezien de band de dag erna een concert in Engeland speelt was afgesproken om de headline-spot af te staan aan Black Eyed Peas. Blijkbaar waren de heren dit vergeten. Tien minuten voor het einde beseft de band plots dat ze eigenlijk nog een aanzienlijk deel van de setlist te gaan hebben. Er ontstaat een discussie op het podium tussen de vier Peppers. Te weinig tijd om de nummers nog te spelen en dus wordt er afgesloten met een lang uitgesponnen versie van By The Way. Geen grote finale meer met Under The Bridge en Give It Away, nummers die wel op de setlist stonden. Een gemiste kans gezien de vele jams en de overbodige Bee Gees cover (How Deep Is Your Love) van Frusciante. Na afloop is de wei verdeeld. Een echt slecht concert kunnen de Peppers niet geven, maar dit was te weinig om hun godenstatus te verantwoorden.(index)
Black Eyed Peas (Main Stage)
Veel commotie vooraf over het afsluiten van Black Eyed Peas. De waarheid is gewoon dat de Peppers na hun optreden de laatste bus richting Engeland nog moesten halen voor de volgende halte van hun tournee. Black Eyed Peas zorgde uiteindelijk toch voor het beloofde feestje, maar het was een bescheiden feestje. En dat is jammer want met zoveel hits zou je zelfs de grootste haters aan het dansen moeten krijgen. Het probleem lag hem in de te Amerikaanse show. Kledij-wissels, solo-nummertjes, obligate covers (Sweet Child 'O Mine, 50 cent, Dick Dale, ...), een sketch, ... . Jaja, een sketch. Al die grapjes haalden de vaart uit het concert, en dat was best wel jammer aangezien ik de hits wel kan smaken.(index)
Artiest
Red Hot Chili Peppers, Tool, Manu Chao, e.a.
Locatie
Werchter
Datum
28 juni 2007
Setlist
Gerelateerde links
